esencja tajemniczości doprawiona nuta gorzkiego wtajemniczenia

  Czasami czuję się jak pusta kartka,                                                                                                         Taka czysta, niewinna - której jeszcze nikt nie zdołał zapisać.                                                                  Nie zdążył poznać i może sam coś od siebie dodać.                                                                                    Taka samotna w tłumie już tak wielu zapisanych stron                                                                            w nowo powstałej powieści. 
Czasami jedno słowo , jeden gest może powiedzieć tak wiele,                                                                   A jednocześnie może tak wiele ukryć lub skłamać o sobie. 
 W tłumie tak bliskich przyjaciół i znajomych                                                                                          często jesteśmy jak białe, czyste, niezapisane kartki,                                                                                     które ludzie boją się poznać i docenić,                                                                                                    za to jakimi w rzeczywistości są cennymi zapiskami. 

   To od nas zależy ile siebie ukażemy innym,                                                                                                 czy oddamy całych siebie,                                                                                                                         czy całe nasze życie będzie dla innych  jedną wielką  tajemnicą.   

(Dunstable, lipiec/sierpień 2008)